Κι όμως το blog είναι ακόμα ζωντανό…Μπορεί να έχω να γράψω 2 μήνες περίπου, ωστόσο είμαι κ πάλι εδώ..Στο διάστημα που προηγήθηκε οι καταστάσεις δεν μου επέτρεψαν να γράψω κάτι..Από τη μία οι εξετάσεις, από την άλλη οι διακοπές και η προσπάθεια αποτοξίνωσης από τους υπολογιστές..το αποτέλεσμα είναι γνωστό..όμως τώρα επανέρχομαι!!!
Και ξεκινάω..
20/07 : Ημέρα Παρασκευή!! Τελευταίο μάθημα της εξεταστικής. Πνευμονολογία..45 πολλαπλής επιλογής, γύρω στο μισάωρο εξέταση, τσακ τσακ ξεπετάχτηκε..Και με τον τρόπο αυτό μια μαραθωνια χρονιά έφτασε αισίως στο τέλος της. Μια χρονία με χίλια μύρια προβλήματα, μήνες καταλήψεων, συνεχείς εξετάσεις αφού κουβαλάγαμε κ τους περσινούς μας αγώνες και κατώτερο του αναμενόμενου εκπαιδευτικού έργου..Όμως αρκετά έχω γκρινιάξει σε προηγούμενες συναντήσεις μας, τώρα η διάθεση μου είναι ακόμα καλή!!
21/07 : Ημέρα Σάββατο!! Χωρίς να χάσω ούτε μέρα από τον πολύτιμο ένα μήνα διακοπών αναχωρώ άμεσα για τα πάτρια εδάφη. Κρήτη!! Πάντα πανέμορφη, με πολλή ζέστη αλλά τι με νοιάζει. Θάλασσα, παραλίες γεμάτες από κόσμο, δροσερά ποτά και δεν συμαζεύεται..! Μια βδομάδα ξεκούρασης και χαλάρωσης!
Επόμενος σταθμός Σαντορίνη! Όποιος έχει πάει καταλαβαίνει ότι τα λόγια είναι περιττά…Το νησί είναι εκπληκτικό! Απίστευτη θέα, άρωμα κ χρώμα κοσμοπολίτικο σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Δεν θα αναφερθώ ούτε στο ηλιοβασίλεμα κ το υπέροχο χρώμα της Οίας, ούτε στις πολύ ωραίες παραλίες ούτε γενικά σε πράγματα που ένας τουριστικός οδηγός περιλαμβάνει! Αυτό που θα μου μείνει από την επίσκεψη μου στο νησί είναι ένα πράγμα..Η πεζοπορία από τα Φηρά μέχρι την Οία..
Μπορεί όταν το άκουσα για πρώτη φορά να ήμουν τελείως αρνητικός, σε σημείο που έσπασα τα νεύρα των φίλων μου, όμως τελικά ακολούθησα και από τα πρώτα βήματα ήξερα ότι δεν θα το μετανιώσω. Μιλάμε για μια απόσταση γύρω στα 15 χλμ κατά μήκος της Καλντέρας, σε ένα μονοπάτι που αλλού υπάρχει κ αλλού περπατάς σε ανώμαλο έδαφος. Ένα μονοπάτι αρκετά στενό, που σε αρκετά σημεία μια στιγμιαία απώλεια της προσοχής μπορεί να σου στοιχίσει μια πτώση…και μετά δεν ξέρω που κ αν θα σταματήσεις!! Ξεκινήσαμε νωρίς το απογευμα γύρω στις 5. Το πιο χρονοβόρο κομμάτι είναι η αρχή αφού περνάς μέσα από τα δαιδαλώδη σοκάκια των 3 χωριών που βρίσκονται σε σειρά. Φηρά-Φηροστεφάνι-Ημεροβίγλι είναι το ένα δίπλα στο άλλο και εύκολα μπορεί να χάσεις το δρόμο σου..Η πλάκα είναι ότι όταν ρωτάγαμε στο Ημεροβίγλι αν καλά πηγαίνουμε για Οια..κανείς δεν μας έπαιρνε στα σοβαρά. Με ένα ελαφρά ειρωνικό ύφος μας έλεγαν: “Έχετε όρεξη για περπάτημα;;” Αυτοί έχαναν πάντως αν δεν το είχαν κάνει..Περνώντας πλέον από τα 3 χωρία μπαίνεις στο ουσιαστικό κομμάτι της διαδρομής, αφου ξεκινάει το μονοπάτι. Κατά καιρούς συναντάς πινακίδες που σε ενημερώνουν, ενώ το καλύτερο είναι οι εκκλησίες που συναντάς στη διαδρομή. Σε μια από αυτές, αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα σταματήσαμε για ένα διάλειμα. Και εκεί συναντησαμε μια φιλόξενη κυρία η οποία μας κέρασε δροσερή πορτοκαλάδα, και γλυκά, μια και είχε προηγηθεί η γιορτή του Αγίου. Πραγματικά πολύ όμορφη συνάντηση..ΜΕτά από αυτό η πεζοπορία συνεχίζεται και για ένα μικρό κομμάτι αναγκάζεσαι να βγεις στο δρόμο όμως κατόπιν επανέρχεσαι στο μονοπάτι!
Περίπου 1 ώρα πριν φτάσουμε βρεθήκαμε σε ένα σημείο που είχαμε την αίσθηση ότι το μονοπάτι σταμάταγε και ότι είχαμε ακολουθήσει λάθος πορεία απο ένα σημείο κ μετά..Βέβαια αυτό δεν ήταν καθόλου αστείο γιατί ο ήλιος άρχιζε να πέφτει και εμείς ήμασταν στη μέση του πουθενά!! Όμως τελικά δεν είχαμε κάνει λάθος…Συνεχίσαμε λοιπόν σίγουροι πλέον, φτάνοντας στο φρύδι της διαδρομής το τέλος του οποίου μας αποκάλυπτε την Οία να απλώνεται μπροστά μας, λουσμένη στον απογευματινό ήλιο. Καταπλητικό συναίσθημα να βλέπεις το τέλος της πορείας σου..Πλέον όυτε κούραση υπήρχε ούτε ανησυχία..μόνο απίστευτες εικόνες στα μάτια μας..Μπαίνοντας στην Οία συναντήσαμε ένα μποτιλιάρισμα που θύμιζε Αθήνα..Κόσμος συνέρεε για να απολάυσει το ηλιοβασίλεμα. Όσο η ώρα πέρναγε ο κόσμος μαζευόταν και γέμιζε το κάστρο, τα καλντερίμια, ακόμα και τις στέγες των σπιτιών ψάχνοντας το κατάλληλο σημείο για να απολαύσει το θέαμα..Για μας που είχαμε στην πλάτη μας περί τις 3 ώρες περπάτημα, το να φτάνεις κ να απολαμβάνεις τον ήλιο να βουτάει στη θάλασσα είναι μια λύτρωση..Το βλέπεις με τελείως άλλο μάτι κ αποκτά μεγαλύτερη αξία. Αυτό το καταλάβαμε την επόμενη μέρα όταν ξαναπήγαμε στην Οία με το ΚΤΕΛ. Απίστευτο στρίμωγμα, όρθιοι κ καθήμενοι μια μάζα…μου θύμισε το 608 εδώ στου Ζωγράφου όταν είναι ανοιχτές οι σχολές..Τελείως διαφορετική κατάσταση από χθες λέγαμε που η επαφή με τη φύση μας έκανε να νοιώθουμε υπέροχα..άλλωστε σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι..
Απο κει κ πέρα να σημειώσω ότι με εντυπωσίασε το γεγονός ότι όπου καθίσαμε είτε για φαγητό είτε για ποτό η εξυπηρέτηση και η αντιμετώπιση ήταν άριστη..Το σημείωνω γιατί σε πολλά άλλα νησιά ο πελάτης αντιμετωπίζεται μόνο ως πορτοφόλι το οποίο ο καταστηματάρχης θέλει να αδειάσει!!! Κατά τα λοιπά όποιος ακόμα σκέφτεται αν θέλει να πάει στη Σαντορίνη ας δει τις 2 παρακάτω φωτογραφίες και αποκλείεται να συνεχίσει να το σκέφτεται..
(σημείωση: όχι εγώ δεν είμαι λόγος για να πάτε στη Σαντορίνη αλλά η
φώτο αυτή μαρέσει πολύ οπότε ξεχάστε εμένα κ θαυμάστε τη θεά!!!)
Κλείνω το κομμάτι Σαντορίνη με την ελπίδα να ξαναπάω σύντομα κ συνεχίζω τις καλοκαιρινές αναμνήσεις!! Στις αρχές του Αυγούστου βρέθηκα στο εξοχικό μου, όπου πραγματικά ηρέμησα κ ξεκουράστηκα σε σημαντικό βαθμό..όχι δεν είμαι έτοιμος ακόμα να πάω την άλλη Δευτερα στην κλινική μου, αλλά σίγουρα έχω γεμίσει αρκετά τις μπαταρίες μου…γύρω στο 80% ας πούμε…
Και τελείωνω με το Σαβ/κο που μας πέρασε, οπότε κ βρέθηκα φιλοξενούμενος ενός συμφοιτητή μου σε ένα χωριό κοντά στη Ναύπακτο..Δεν είχα ξαναπάει στα μέρη εκείνα κ πραγματικά άξιζε τον κόπο. Θυμίζει αλήθεια νησί κ διατηρεί ένα πολύ ωραίο κ γραφικό χρώμα. Παρά το γεγονός ότι μετά το 15Αύγουστο συνήθως σπάει η κίνηση, έιχε πραγματικά πάρα πολύ κόσμο. Παραλίες πολύ ωραίες, φίσκα στον κόσμο και βέβαια σε όμορφες παρουσίες με καλοκαιρίνη διάθεση..πάρτε μια ιδέα..με εμένα πάντα παρών βέβαια!!
Δεν βάζω άλλες γιατί θα σας κολάσω…απλά σας λέω ότι από ένα σημείο κ μετά..απλά δεν ξέρεις από σου έρχονται!!!!!!
Δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω κάποιες ατάκες που ειπώθηκαν κατά τη διαμονή μου εκεί από άτομα της παρέας..Θα αναφέρω τις πιο χαρακτηριστικές σημειώνοντας ότι ανήκουν σε παιδιά που μόλις έχουν τελείωσει το σχολείο…
Απορίες σχετικά με τις μετακινήσεις στην Αθήνα: “Για το μετρό πρέπει να κλείσεις εισιτήριο??” “Εγώ θέλω θέση κοντά στον οδηγό..” “Εγώ θα κλείνω πάντα πρώτη θέση..”
σε κουβέντα σχετικά με τους ελεγκτές των εισητηρίων: “Όταν λες ελεγκτές εννοείς αυτούς που σε βάζουν να περάσεις κάτω από ένα πράγμα και σε ψάχνουν για μέταλα και τέτοια??”
Αφήνω το θέμα των μετακινήσεων και πάω στα καλλιτεχνικά..με αφορμή τραγούδι των Red Hot Chilli Peppers..”Αυτοί οι Red Hot υπάρχουν ή εχουν πεθάνει σαν τους Beatles…????”
Και αφήνω για το τέλος την ατάκα της χρονιάς…θυμίζω ανήκει σε παιδί που μόλις έχει τελειώσει τις πανελλήνιες..”Και όσο σκέφτομαι ότι έχω ένα μήνα ακόμα διακοπές, βαριέμαι……….” Ευτυχώς κρατήθηκα εκεί γιατί δεν τις γλίτωνε τις κακώσεις!!!!! Σκοπίμως δεν αναφέρω φύλο των ατόμων στα οποία ανήκουν οι ατάκες, είναι όμως αληθινές και unisex!! Σημειώνω όμως ότι το χάσμα γενεών υπάρχει κ είναι τεράστιο..και ακόμα ότι η νέα γενιά έχει κάποια προβλήματα ως προς τη διάθεση της και τις αντοχές της..flareman με καταλαβαίνεις φαντάζομαι…κρίμα γιατί θεός και photoshop έχουν κάνει καλές προσπάθειες..αλλά άμα είναι ακατοίκητο…!!!!
Δεν έχω κάτι άλλο να πω…μπορεί να είχα καιρό να γράψω..αλλά επανήλθα δυναμικά..και σύντομα θα αναφερθώ και στα αθλητικά δρώμενα!!!! Άντε γιατί έχουμε κ ντέρμπυ!!!!
, το πιάσαμε το υπονοούμενο, καλή παρέα!! Άντε και να γίνεται χαμός..Αυτά από έναν mpalamaniac σε mood διακοπών που “…αφήνει πίσω στραβά και παράξενα..” και βάζει πλώρη για νέες περιπέτειες..
